De bijna-dood ervaring

“De spannendste vraag waarvoor de wetenschap zich vandaag gesteld ziet, is deze: als het menselijk bewustzijn inderdaad blijft bestaan nadat het traditionele moment van sterven is gepasseerd, zal het dan ooit als entiteit aan zijn einde komen? Nieuw onderzoek zal zich moeten richten op dit vraagstuk en op de ethische kwesties die daar mee samenhangen. Voor nu kunnen we in elk geval concluderen dat wij mensen niet langer bang hoeven te zijn voor de dood….”

(Aldus een citaat uit The Optimist)

De ervaringen die mensen hebben op de grens van leven en dood, of daar zelfs overheen (?), zijn vaak indrukwekkend en levensveranderend. Meestal, zo niet altijd, hoor je positieve en hoopgevende verhalen. Als je verder doorzoekt blijkt dat er ook veel negatieve ervaringen zijn. Angstig, benauwend en van het soort dat je maar liever snel vergeet. Mensen ontmoeten die je dierbaar zijn in een sfeer van licht en liefde is wel aantrekkelijk. Maar iemand ontmoeten die je verafschuwt omdat die je veel kwaad heeft aangedaan, kortom, mensen die je liever nooit meer zou willen zien moet dan toch óók tot de mogelijkheden behoren? Met andere woorden: kun je wel vertrouwen op die optimistische (misschien wel veel te voorbarige) conclusie dat we ‘niets te vrezen hebben van de dood.’
In wat voor sferen kun je wel niet terecht komen? Hoe kun je nu wérkelijk zeker zijn van een veilig sterven?